بورس‌ترندز | جزئیات خبر

جزئیات خبر | تلگرام

❖ وقتی جیب سهامدار، هزینه ی «خوب بودن» شرکت می شه بذارید باهم صادق باشیم؛ این چند وقته که گزارش مجامع 1404 رو دنبال می کنم، یه الگوی تکراری داریم می بینم که واقعاً باید روش مکث کرد. توی همون جلسه ای که سود هر سهم با چانه زنی و گاهی با دلخوری سهامدارها نهایی می شه، یه ردیف با اسم قشنگ «بودجه مسیولیت اجتماعی» با رقم های ده ها میلیاردی، تقریباً بدون هیچ مقاومتی تصویب می شه. نمونه ها کم نیستند. حالا نکته ای که به نظرمن و خیلی از دوستان مهمه اینکه این رقم ها سال به سال با شیب تندتری از رشد سود تقسیمی بالا رفتن. سوال ساده ای که خیلی از سهامدارای خرد می پرسن، دقیقاً به جاست: چرا وقتی سهم واقعی شون از سود، سال به سال کم وبیش ثابت می مونه یا شیب رشد کمی داره، یه بخش رو به رشد از منابع شرکت، بدون گزارش شفاف از محل خرجش، از چرخه سود بیرون کشیده می شه؟ بذارید یه لایه عمیق تر رو باز کنم، چون این جاست که ماجرا واقعاً جالب می شه. سقف این بودجه، طبق قانون، درصدی از درامد شرکته، نه سود خالص. توجه کردید؟ این فرق، اول به نظر جزیی میاد، ولی اثرش روی کاغذ بزرگه: توی صنایعی مثل پالایش، فولاد یا پتروشیمی که حاشیه سود نسبت به درامد باریکه، همین سقف چند درصدیِ درامد می تونه معادل بخش بزرگی از کل سود سالانه باشه؛ همون منبعی که می تونست مستقیم به جیب سهامدار برسه یا صرف توسعه شرکت بشه. نکته دوم اینه که فرایند تصویبش چطوریه. درسته که از نظر قانونی این بودجه باید توی مجمع و با رای سهامدار تصویب بشه، یعنی تیوری ش دست خود سهامداره، ولی عملاً این بند معمولاً وسط ده ها بند دیگه دستور جلسه گم می شه، کنار انتخاب هییت مدیره و بازرس و تصویب صورت های مالی، و کمتر کسی فرصت می کنه بپرسه: چرا این رقم؟ و قراره کجا خرج بشه؟ اما قبل از هر قضاوتی، بیایید منصف باشیم و ببینیم این بودجه از نظر قانونی دقیقاً چیه. اسمش مسیولیت اجتماعیه، رفتارش شبیه یه مالیات دوم مبنای فعلی ش ایین نامه مسیولیت اجتماعی شرکت های تحت مدیریت دولته؛ مصوب هییت وزیران در 11 تیر 1404 و ابلاغ شده در 11 مرداد همون سال، توی 12 ماده. طبق این ایین نامه، شرکت بعد از این که تعهدات قانونی ش رو کامل انجام داد، از جمله مالیات، و اگه مجمع عمومی تصویب کرد، مجازه بخشی از منابع باقی مونده رو صرف توسعه محلی، پایداری و محیط زیست کنه. فرقش با مالیات دقیقاً همین جاست؛ مالیات یه تکلیف الزام اوره؛ شرکت مستقل از نظر مجمع باید بپردازدش، وگرنه جریمه می شه. اما بودجه مسیولیت اجتماعی یه اختیار داخلیه، بعد از مالیات، از باقی مونده منابع، و فقط با رای مجمع شکل می گیره. مالیات می ره تو خزانه دولت؛ این بودجه رو خودِ شرکت، زیر نظر نهادهایی مثل سازمان برنامه و بودجه، خرج می کنه. حالا شاید این سوال برای شما مطرح بشه که حد و مرزش کجاست؟ سقف قانونی ش سه درصد درامد سالانه شرکته ، توجه کنید گفته درامد نه سود. اما کف قانونی اصلاً وجود نداره؛ ایین نامه می گه شرکت مجازه، نه مکلف، یعنی از نظر حقوقی می شه این رقم رو صفر هم گذاشت. یه قید هم هست: 25 درصد از این اعتبار باید با اولویت طرح های مدرسه سازی توی مناطق محروم خرج بشه. پس بله، می شه اصلاً تصویبش نکرد. چون تکلیف نیست، حقه و دقیقاً همین جاست که قدرت واقعی دست سهامداره، اگه اگاهانه ازش استفاده کنه. این ایین نامه فقط شامل شرکت های دولتی یا تحت کنترل دولت می شه؛ مثل بانک ها، بیمه ها، موسسات وابسته به دولت، و حتی شرکت هایی که دولت سهامدار عمده شون نیست ولی اکثریت هییت مدیره رو تعیین می کنه. برای شرکت های کاملاً خصوصی، هنوز هیچ سقف یا کف الزام اوری وجود نداره؛ فقط یه پیش نویس قانون مطرح بوده که هنوز اجرایی نشده. جمع بندی که می تونم داشته باشم و تقدیم حضور مبارکتون کنم اینه که مسیولیت اجتماعی ذاتاً ابزار بدی نیست. اتفاقاً شرکت ها باید به جامعه ای که توش فعالیت می کنن کمک کنن. اما وقتی سقفش به درامد گره می خوره نه سود، وقتی تصویبش وسط شلوغی دستور جلسه گم می شه، و وقتی هیچ گزارش شفافی از محل خرجش در دسترس نیست، این سوال کاملاً به جاست؛ این رقم واقعاً مسیولیت اجتماعیه یا فقط یه روش برای کوچیک تر نشون دادن سود قابل تقسیم؟ جوابش رو فقط شفافیت بیشتر توی گزارش مجامع، و توجه جدی تر خود سهامدارا به همین یه بند دستور جلسه می تونه بده. ✍🏽 حساب کن… @topoli

فالورها 10924

تاثیر (Imp) 766.0

بازدید 766

تعامل (Eng) 13.0

لیست اخبار