مجتبی رستمی نوروزآباد | مدیریت ریسک سازمانی | enterpriseriskmanagement

۲۲:۱۰:۲۶ ۱۴۰۵/۰۴/۲۰

با توجه به فرارسیدن فصل مجامع شرکت ها، امشب فرصتی شد تا بخش مدیریت ریسک در گزارش های تفسیری مدیریت تعداد قابل توجهی از شرکت های پذیرفته شده در بورس و فرابورس را مطالعه کنم؛ بخشی که معمولاً ذیل عنوان «منابع، مصارف و ریسک ها» ارایه می شود. حاصل این بررسی، دست کم برای من، چندان امیدوارکننده نبود. در اغلب موارد، انچه تحت عنوان «مدیریت ریسک» ارایه شده بود، بیشتر به فهرستی از ریسک های شناخته شده یا توصیفی کلی از وضعیت شرکت شباهت داشت تا گزارشی که نشان دهد ریسک ها چگونه اندازه گیری، پایش و مدیریت می شوند. هنوز در بسیاری از گزارش ها، جای خالی موضوعاتی مانند اشتهای ریسک، شاخص های کلیدی ریسک (KRI)، حدود ریسک پذیری، تحلیل سناریو، استرس تست، روند تغییر ریسک های بااهمیت و اقدامات مشخص مدیریت در برابر ان ها به وضوح احساس می شود. به نظر می رسد «گزارش مدیریت ریسک» در بسیاری از شرکت ها همچنان بیش از انکه ابزاری برای تصمیم سازی هییت مدیره و اگاهی سهام داران باشد، به بخشی تشریفاتی از الزامات افشا تقلیل یافته است. همان طور که پیش تر نیز بارها اشاره کرده ام، یکی از دلایل اصلی این وضعیت تاسف بار را نبود «ذی حساب ریسک» از سوی نهاد ناظر می دانم؛ سازوکاری که بتواند کیفیت، کفایت و قابلیت اتکای گزارشگری ریسک شرکت ها را به صورت تخصصی ارزیابی و مطالبه کند. تا زمانی که صرف درج چند عنوان و توضیح کلی، ایفای الزام تلقی شود، انگیزه چندانی برای ارتقای واقعی کیفیت این گزارش ها شکل نخواهد گرفت. سعی می کنم در اینده ای نزدیک، یک الگوی استاندارد و کاربردی برای گزارشگری مدیریت ریسک شرکت ها تهیه و منتشر کنم؛ الگویی که از معرفی کلی ریسک ها فراتر رود و بتواند تصویری روشن از وضعیت ریسک، حدود ریسک پذیری، شاخص های پایش، تغییرات بااهمیت و اقدامات مدیریتی در اختیار هییت مدیره، سهام داران و سایر ذی نفعان قرار دهم. @EnterpriseRiskManagement