جزئیات خبر | فروم
بازگشت به خانه
Saeed | cloner.sh
۲۳:۱۷:۰۷ ۱۴۰۵/۰۳/۱۶

#غمارگ 📊غمارگ قسمت چهارم.. 📌تفاوت صنعت غذایی با فلزات و پتروشیمی فلزات و پتروشیمی معمولاً محصول خود را با قیمت جهانی می فروشند یعنی تورم داخلی برایشان چندان مهم نیست. اما غذایی ها درگیر یک معادله سخت هستند: * مواد اولیه جهانی * فروش داخلی * و گاهی قیمت گذاری دولتی در نتیجه این صنعت همیشه بین دو لبه قیچی قرار دارد: از یک طرف تورم هزینه و از طرف دیگر قدرت خرید مردم. حالا برسیم به بینش سرمایه گذاری در اقتصادهای تورمی مثل ایران، سه نوع شرکت غذایی وجود دارد: ✅گروه اول: شرکت هایی که فقط تولیدکننده اند. این ها معمولاً قربانی تورم می شوند. ✅گروه دوم: شرکت هایی که برند قوی دارند. می توانند افزایش قیمت را راحت تر به مصرف کننده منتقل کنند. ✅گروه سوم: شرکت هایی که علاوه بر برند، دارایی های ارزشمند و زمین های قدیمی دارند. در ایران، بازار اغلب در بلندمدت به این گروه ضریب بیشتری می دهد. غمارگ تا حدی به گروه سوم نزدیک است به همین دلیل بعضی سرمایه گذاران قدیمی ان را صرفاً یک کارخانه روغن نمی بینند بلکه ان را مجموعه ای از برند شبکه تولید و دارایی های قدیمی می دانند. یک جمله که بسیاری از سرمایه گذاران حرفه ای به ان اعتقاد دارند: در تورم های ملایم سوداوری مهم تر است اما در تورم های مزمن و سنگین دارایی ها از سود جلو می زنند.مثل نماد شپلی و قتربت را نگاه کنید متوجه خواهید شد در دو سال اخیر چه کف سازی کردند و الان کجا هستند به همین دلیل در بورس ایران گاهی سهمی که سود چندانی ندارد فقط به خاطر ارزش جایگزینی دارایی ها رشد می کند و برعکس، سهمی که سود خوبی ساخته ولی دارایی خاصی ندارد مورد توجه بازار قرار نمی گیرد. اگر بخواهیم این نگاه را روی غمارگ پیاده کنیم، سوال اصلی این نیست که «روغن گران می شود یا نه؟» بلکه این است: ایا شرکت می تواند تورم را به مصرف کننده منتقل کند و ایا ارزش دارایی هایش سریع تر از افت ارزش پول رشد می کند؟ معمولاً پاسخ به این دو سوال مسیر بلندمدت سهم را مشخص می کند.

لیست اخبار