M@$uOD | masuod1363

۱۵:۲۰:۳۹ ۱۴۰۵/۰۳/۰۱

#عیار ادامه مطلب پایین چرا این سناریو برای ایران خطرناک تر از خود جنگ است؟ چون چین ایران را «شریک استراتژیک» می داند، نه «متحد نظامی». پکن تا جایی حمایت می کند که منافعش تامین شود. نفت ارزان، مسیر امن ترانزیت، و بازار مصرف. اگر ایران نتواند هیچ کدام از اینها را ارایه دهد، چین به تدریج دست از حمایت برمی دارد. قبلاً هم این کار را کرده. در بحران اوکراین، چین روسیه را تنها نگذاشت، اما از تحریم های ثانویه فاصله گرفت و صادرات خود را به سمت بازارهای دیگر هدایت کرد. امریکا در جنگ اخیر، ایران را هدف نهایی خود نمی داند. هدف اصلی، مهار چین است. ایران فقط یک مهره در این شطرنج بزرگ است. از دید واشنگتن، ایران یا باید به یک متحد مطیع تبدیل شود، یا به سرزمینی سوخته که هیچ فایده ای برای پکن ندارد. هیچ حالت سومی وجود ندارد. و اینجا است که بزرگ ترین اشتباه استراتژیک رخ می دهد. تکیه کردن به «کارت هرمز» و تهدید به بستن ان، که نه تنها امریکا را متوقف نمی کند، بلکه دقیقاً بهانه لازم برای اجرای سناریوی «زمین سوخته» را به او می دهد. دولت عثمانی در سال 1453 همین اشتباه را کرد. راه را بست، اما اروپا مسیرهای جدیدی پیدا کرد که از قلمرو عثمانی عبور نمی کرد. ایران هم دارد همین کار را می کند: با بستن هرمز، خریداران بزرگ نفت مجبور به پیدا کردن مسیرهای جایگزین می شوند. «تکیه بر بستن هرمز» زمانی به سیاست زمین سوخته منجر می شود که ایران در سه حوزه همزمان شکست بخورد: 1. ناتوانی در بازگشایی سریع تنگه (یعنی برنامه پشتیبان نداشته باشد). 2. ناتوانی در محافظت از زیرساخت های نفتی خود در برابر حملات تلافی جویانه. 3. از دست دادن حمایت چین به دلیل قطع کامل نفت. اگر ایران بستن تنگه هرمز را به عنوان یک استراتژی بلندمدت، نه یک تاکتیک کوتاه مدت، دنبال کند، این بزرگ ترین اشتباه استراتژیک خواهد بود و سناریوی «زمین سوخته» را علیه خودش رقم می زند. تهدید به بستن هرمز باید مثل «تفنگ روی میز» باشد؛ هرگز خالی نشود، اما همیشه نشان داده شود. اگر روزی ایران مجبور شود ان شلیک کند، باید مطمین باشد که شلیک دوم و سوم را هم می تواند انجام دهد، در غیر این صورت، زمین سوخته تنها سرنوشت ممکن است. اندیشکده تحلیل سیاسی پرواز