بورس‌ترندز | جزئیات خبر

جزئیات خبر | فروم

#فولاد مقاله دکتر راهداری در روزنامه شرق جوامعی که گرفتار حوادثی همچون زلزله، سیل های گسترده، سونامی های ویرانگر یا جنگ های خانمان سوز می شوند، در زمان ترمیم و ساخت مجدد فضاهای تخریب شده، معمولا با پرسشی تعیین کننده روبه رو می شوند: ایا باید انچه را پیش تر وجود داشته است، بازسازی کرد یا از این فرصت برای نوسازی و بهبود ساختار پیشین استفاده کرد؟ این پرسش، ذهن کارشناسان و تصمیم گیران را مشغول کرده و گاه موجب اصطکاک دیدگاه ها در فرایند ساخت مجدد می شود. بهسازی معمولا هزینه بیشتری نسبت به بازسازی دارد، اما نتایج و اثاری به مراتب بهتر دارد. در بازسازی، فرض بر ان است که طرح، نقشه و توجیه های گذشته معتبر و قابل تکرار هستند. اما در نوسازی یا بهسازی، نگاه انتقادی نسبت به گذشته وجود دارد؛ چون می توان از تجربه های پیشین اموخت، از ظرفیت فکری جدید بهره جست و شرایط را بهبود بخشید. برای مثال، در جریان جنگ تحمیلی اخیر (مشهور به «رمضان»)، برخی صنایع از جمله کارخانه فولاد مبارکه اسیب دیدند. مروری بر تاریخچه این کارخانه نشان می دهد که در ابتدا قرار بود در استان هرمزگان و نزدیک به ساحل ساخته شود؛ جایی که دسترسی به اب امکان پذیر باشد و نزدیکی به بندر، هزینه های حمل ونقل داخلی و الودگی های ناشی از ان را کاهش دهد. به این ترتیب اثار جانبی مثبت و منفی طرح نیز تعدیل می شد. با این حال، به دلایلی و برخلاف اصول علمی، مکان کارخانه به حاشیه کویر منتقل شد و به تبع ان، مشکلاتی همچون کم ابی و پیامدهای جانبی نامطلوب گریبان گیر جامعه شد؛ به طوری که انتقال اب از دیگر مناطق مطرح و سبب نابهنجاری های اجتماعی و چه بسا تغییر در سامانه زیست طبیعی شد. از انجا که این شرکت از نظر مالکیت در شرایطی خاص قرار داشت، توانست کنترل بهای ورق فولادی در کشور را در دست بگیرد. معمولا شرکت های با ساختار مشابه، چنین قدرتی می یابند؛ از همین رو، از ان زمان به بعد، قیمت ورق از میلگرد پیشی گرفت. بر پایه اخبار، دولت به این شرکت اجازه داده است تا برای بازسازی خود اقدام به واردات ورق فولادی کند و از محل سود ان، سرمایه لازم جهت ترمیم و بازسازی تامین شود و به بودجه دولت فشار وارد نشود. در ادامه، دو پیشنهاد که برای اهل فن و تصمیم گیران می تواند راهگشا باشد، ارایه می شود:

لیست اخبار